"Ja wtedy chodziłem do Giżyckiego, bo Rejtana nie było, i proszę sobie wyobrazić, w baraku takim na Wierzbnie, gdzie jest to muzeum, mieliśmy lekcję i na pauzę to myśmy wybiegali na zewnątrz i bawiliśmy się. Tam jest taki park. W tym parku esesmani (w grupkach po pięciu i oficer) ćwiczenia robili. Myśmy wyskoczyli na taką pauzę, tu gadamy i jednemu żołnierzowi wypadł pistolet maszynowy z ręki, my w śmiech i zaczęło się. Ten oficer podszedł, koledzy zdążyli do klasy pójść, a ja jeszcze zostałem, bo jadłem bułkę, podchodzi do mnie, szczęście, że niemiecki znałem, bo jakbym nie znał, to by mnie zatłukli od razu. Mowę do mnie założył, zawija rękawy, żeby nie zabrudzić, od razu było widać, do czego się szykuje. Pięciu żołnierzy mnie otoczyło, z kolbami i teraz on do mnie mowę wygłasza po niemiecku, jak ja śmiałem z żołnierza niemieckiego się śmiać, a ja wpadłem na pomysł i mówię: „Opowiadaliśmy kawał”. Ci żołnierze już czekali, żeby mnie uderzyć; czekali, żeby wytłumaczył, za co mnie uderzą, tymi kolbami to by mnie zatłukli, ręce mu opadły, jak po niemiecku mu wytłumaczyłem. Koledzy patrzyli przez okno: „Coś ty mu powiedział, że on nie uderzył?”

Lucjan Piasecki "Kirkor", Archiwum Historii Mówionej, 1944.pl