"... chciałam udowodnić chłopakom, że jestem dzielna i że dziewczyna też może być żołnierzem. Nadarzyła się okazja. Placówka na Puławskiej 162 to był dom wielokrotnie burzony, z wyrwami olbrzymimi od wystrzałów armatnich. (...) Doszłam do placówki, gdzie ten dom, przeszkadzał Niemcom we wjeździe na Mokotów (...). Ponieważ mieszkałam w pobliżu, znałam wszystkie kąty. Byłam na tej placówce z moją kompanią, moim 3. plutonem, którym dowodził Henryk Królikowski. Starszy, żonaty mężczyzna, bardzo poważny, podchodził do chłopaków jako dowódca, miał troszkę inne spojrzenie na walkę, ale był bardzo dzielny. Byłam tam z nimi i każdy miał swój posterunek: przez wyrwy, które Niemcy przez strzelanie robili. Mury były takie podziurawione, [że] kościotrup został z tego budynku. Czuwałam i czuwałam dobrze, bo w dobrym kierunku. W pewnym momencie patrzę: jadą dwa samochody. Oczywiście nie pytając się – byłam niesubordynowana, wytknęli mi to potem – wyskoczyłam na jezdnię i po prostu zatrzymałam te samochody. A że byłam w hełmie i w kombinezonie, to być może kierowca nie zorientował się, że to dziewczyna. Jakby wiedział, że dziewczyna, może by przejechał. W każdym razie słyszę z góry: „Nie strzelaj, bo tam »Grenadier«!”. Ale strzał padł i kierowca został ranny. Chłopaki splądrowali pierwszy samochód, to była żywność. Drugi był z granatami: ichnie „filipinki” chyba, a może gdzieś zrabowane były. Musiałam na podwórku się zająć rannym, więc torba sanitarna zdała egzamin, bo ładowałam jemu gazę, żeby zatamować krew. Jako triumfatorka, na stopniu samochodu, zawiozłam go do szpitala Elżbietanek.

-To był Niemiec?

Niemiec, tak. Tak że mam zasługę, ponieważ dostałam awans na starszego strzelca, dostałam Krzyż Walecznych.

- Za akcję na samochody?

Chyba tak. Visa dostałam od swojego dowódcy, a od chłopaków hiszpankę."

Teresa Suchecka-Nowak "Grenadier", Archiwum Historii Mówionej, 1944.pl