W latach 57-58 zabrano się za powojenne porządkowanie parku, w czasie okupacyjnej biedy mimo zakazu ówczesnej administracji przekształconego w teren pozyskiwania drewna opałowego, a potem upraw ogrodniczych. Uprawy miały miejsce i po wojnie. Mój dziadek plantował pomidory bliżej Grottgera. Termin prac szacuje na 57-58 bo tak mi wychodzi z metryki. Pierwsze widoki jakie pamiętam z parku obok którego mieszkałem, to wałowanie ceglanego tłucznia na nowo wytyczonych alejkach. Był to materiał dostępny w nadmiarze w popowstaniowej Warszawie. Wtedy musiała powstać ta kopuła i mniejszy stawek w jej pobliżu, który powstał w miejscu zasypanego kiedyś fragmentu wielkiego stawu parkowego z XVIII w.