lekarz

Odniesione rany
Ciężko ranny w głowę i nogę 25 września 1944 r. Jak wspomina jego koleżanka, dr Irena Ćwiertnia-Sitowska "25 września 1944 r., kiedy spieszył z pomocą do rannego, został ugodzony odłamkami z granatnika w nogę i w głowę. Opatrzyły go sanitariuszki. Ułożono go nieprzytomnego w piwnicy na ul. Szustra. Po odzyskaniu świadomości sam zmienił sobie przesiąknięte krwią opatrunki i wstrzyknął surowicę przeciwtężcową".

Losy po Powstaniu
28 września 1944 r. kiedy Mokotów skapitulował, przystąpili do pacyfikacji dzielnicy. Wpadali do piwnic, dobijali rannych i podpalali budynki oraz strzelali do dających jeszcze znaki życia powstańców. Aleksander ocalał, gdyż upadł na niego zabity, zbroczony krwią kolega i przykrył go swoim ciałem. Dr Oleś został znaleziony przez sanitariuszki, a następnie przetransportowany do Pruszkowa, do obozu przejściowego, w którym przebywała wysiedlona ludność Warszawy. Przeciągnęły go na wózku, jako zmarłego, znajome siostry zakonne ze Szpitala Elżbietanek. Następnie przewieziono go pociągiem do Milanówka, gdzie razem z oddziałem ewakuowanym z Warszawy przebywał doc. J. Rutkowski, który zajął się rannym. Wkrótce ojciec Aleksandra z pomocą znajomych kolejarzy zorganizował transport syna do Częstochowy.