"Gdy wchodzę w bramę cmentarza, nikogo nie widać i panuje wokół cisza. Po chwili dopiero dostrzegam stojących w zaroślach moich chłopców. To czujki. Wpuszczają mnie w głąb cmentarza. Jedni chłopcy leżą, inni przysiedli pod krzakami koło grobów i krzyży. Podchorąży "Mazur" melduje, że zatrzymał jakichś cywili. Udaję się do nich. Zachowują się spokojnie, lecz twarze i oczy, podobnie jak i moim chłopcom dziwnie im płoną. Zapewne domyślają się, że nadeszła oczekiwana przez wszystkich chwila. Informuję ich, że o określonej godzinie zostaną zwolnieni."

Antoni Woszczyk, "Baszta K-3 walczy"